Dlaczego mój pies ma mnie gdzieś na spacerze?

Twój pies w domu wykonuje komendy, reaguje na imię i chętnie współpracuje. Jednak wystarczy wyjść na spacer, pojawiają się inne psy, zapachy, ruch uliczny i nagle okazuje się, że smakołyki przestają działać, zabawka nie jest interesująca, a Ty tracisz jego uwagę.

Dlaczego tak się dzieje?

Nie dlatego, że pies robi Ci na złość. Najczęściej dlatego, że w danym momencie środowisko oferuje mu coś, co jest dla niego bardziej wartościowe niż to, co proponujesz.

Motywacja psa zmienia się w zależności od sytuacji

Pies zawsze dokonuje wyboru — podąża za tym, co w danym momencie ma dla niego największą wartość.

Dla jednego psa będzie to jedzenie. Dla innego możliwość pobiegnięcia za zapachem, kontakt z innym psem, ruch, eksploracja terenu albo reakcja na bodźce z otoczenia.

Jeżeli środowisko jest dla psa bardziej atrakcyjne niż przewodnik, naturalnym zachowaniem będzie kierowanie uwagi właśnie tam.

Dlatego skuteczny trening nie polega wyłącznie na uczeniu psa komend w spokojnym miejscu. Chodzi o stopniowe budowanie umiejętności współpracy również wtedy, gdy pojawiają się rozpraszacze.

Pies nie rodzi się z umiejętnością skupienia na człowieku

Skupienie na przewodniku jest zachowaniem, które trzeba rozwijać.

Częstym błędem jest oczekiwanie, że pies automatycznie wybierze człowieka zamiast wszystkiego, co dzieje się wokół. Tymczasem dla wielu psów świat zewnętrzny jest niezwykle silnym źródłem emocji i informacji.

Spacer to dla psa nie tylko ruch. To ogromna ilość zapachów, dźwięków, obrazów i doświadczeń.

Rolą treningu jest nauczenie psa, że kontakt i współpraca z przewodnikiem również są wartościowe.

Jak powstaje problem z nadmiernym zainteresowaniem środowiskiem?

Już pierwsze doświadczenia psa mają znaczenie.

Podczas zajęć dla szczeniąt bardzo ważne jest nie tylko umożliwienie kontaktu z innymi psami, ale przede wszystkim nauka spokojnej obecności, koncentracji na przewodniku i odpowiednich zachowań społecznych.

Nie każdy kontakt z innym psem buduje dobre nawyki. Jeżeli pies wielokrotnie uczy się, że największą nagrodą jest możliwość biegania do innych psów, ekscytacja środowiskiem może stać się dla niego bardziej wartościowa niż współpraca z człowiekiem.

Dlatego dobrze zaplanowana socjalizacja nie oznacza nieograniczonego kontaktu ze wszystkim, co interesuje psa. Oznacza naukę funkcjonowania w świecie przy zachowaniu komunikacji z przewodnikiem.

Jak budować motywację psa do współpracy?

Skuteczny trening opiera się na kilku elementach:

• poznaniu tego, co naprawdę motywuje konkretnego psa,

• budowaniu wartości przewodnika,

• stopniowym wprowadzaniu rozproszeń,

• nagradzaniu właściwych wyborów,

• rozwijaniu komunikacji między psem a człowiekiem.

Celem nie jest stworzenie psa, który nigdy nie interesuje się otoczeniem. Celem jest pies, który potrafi funkcjonować w świecie i jednocześnie utrzymywać kontakt ze swoim przewodnikiem.

Spacer, na którym pies wybiera Ciebie

Dobry spacer to nie walka o uwagę psa. To efekt wcześniej zbudowanej relacji, komunikacji i odpowiedniego treningu.

Kiedy pies rozumie zasady współpracy i widzi wartość w kontakcie z człowiekiem, łatwiej jest mu oderwać uwagę od otoczenia i skupić się na przewodniku.

Bo prawdziwe posłuszeństwo nie zaczyna się wtedy, gdy pies nie ma żadnych rozproszeń.

Zaczyna się wtedy, gdy mimo nich nadal chce z Tobą współpracować.